The sweetest deception lies in grounds of denial

Lalayas at lilipad.

2006-04-21T06:40:00.000-07:00

Blog-Resignation. *Gasgas na ang blog-leave*. Pero sa blog lang na ito.

Ako ay Kasalukuyang:

*Nagsusulat sa ibang blog sa pag-asang makakahanap ng panibagong sarili at mas matatag na paniniwala sa sarili.

*Masasabing galit sa mundo at sa kadayaan na ibinibigay ng mundo.

*Mailalarawan ang sarili bilang malungkot at naghahanap ng bisig na yayakap sa aking mga kamalian.

*Malapit nang maiyak pero patuloy na gumagamit ng mahika sa pag-kontrol ng sariling emosyon.

*Naghahanap ng tunay na kaibigan na handang makinig sa mga nakakarinding hinaing sa buhay at sa sarili.

*Umaasang makakahanap ng isang bagay na magbibigay-uyayi sa hilakbot ng aking puso.

*Hindi umiibig...pero umaasang iibig. Yikeee.

*Hinahadlangan ang sarili sa pagiging goth sa kabila ng kadilimang nakikita ng sariling mga mata.

*Naghahanap ng patunay na hindi katalinuhan at kagandahan ang sagot sa LAHAT, bagkus PAGKATAO at PUSO.

Ang URL ng bagong blog ay hindi ilalantad. Pero kung sakaling curious ka talaga, tanungin mo ako. Pero, baka hindi ko pa rin ibigay... Depende. Huwag mag-alala hindi 'to masyadong kontrobersyal. Ma-issue lang para sakin, pero hindi para sayo.

buy.

2006-04-21T06:26:00.000-07:00

I'm planning to buy confidence and deception right now. Can somebody sell me these? I'm running out of it now and needing it BADLY. B-A-D-L-Y.

torn.

2006-04-19T23:54:00.000-07:00

Emptiness.

Black lights filled the atmosphere. I've got no one but the black cat at my back. I've lost my shadow too. So much wreckage i can offer myself now. Everything's black...black...and...black.

The dim swallowed up my spirit.

I am but a poor plant longing for some drops of water, A little sunshine and the carress of love and warmth from his hands...

I miss the friendship we used to share. Torn... It's torn. Hopeless... just like the two of us.

Where did those laughters go? The smiles we used to wear even in darkest times? The holding of hands where our friendship had grown strong? Fallen apart. Torn apart.

Merely torn. Completely lost. Vanished. Gone.

I wish i heard your goodbye and the felt the kiss of farewell. I wish i saw the wave of your hand and the smile you used to wear. It's all gone now...

Just a snap of the wind when things had gone wrong. You left me without cutting the rope that binds the two of us. Far away...far far away...

But i'd still be hoping for your comeback... and hug you with a warm welcome.

I loved you.

*i miss the good old times. When i say good old times, it's probably the highlights of my pseudo-lovelife*

*SAW SAW SUKA, MAHULI TAYA*

pathetic. :)

2006-04-19T23:29:00.000-07:00

There were times when i do nothing but to ask myself where the hell did i get my wierdoness. And at last, i've found the roots on where i could blame all these shits!

1. My Lola (mother side) named her dog "Carlos Fernando" in favor of her addiction with Telenovelas.
2. My Dad is extremely against Muslims in all ways. (that's a weird thing)
3. My Mom irons her hair almost everyday and would jokingly tell people that her hair is absolutely "age-defying". Whatta Kris-holic!
4. My Sister (Ati Mirs) doesn't have the ability to "date" and to "flirt". (that's it, everything she does is accompanied with wierdness..in all ways.)
5. My brother... Look at the way he dresses! Costumes and costumes!

Well, well, well. So never ask me why i ate that friggin' eucalyptus leaf and that kampanilya flower. Never ask my i got "chaka" bangs and why the hell did i cut my hair. Never ask me why i wear mini skirts inspite of my "coin-y" legs. And never ask me why i, myself is a weirdo. Ask my parents. They've got the "real" answers.

*this entry is completely pathetic. I am hopeless*

*points at herself, then shooks her head*

simple.

2006-04-19T01:45:00.000-07:00

I can smell the farewell of Reality-or-fiction on my trash of thoughts. Now i've deciphered, i'm living with reality. Complete reality. No more fakeositues (a word i got from GOD script, meaning fake attitude...[ata?]). Cliche, i'm living with myself.

Life (mine) was never complicated. But it gives me a sudden burst of upheaval whenever i see things in a complicated state. I feel strong. Much intelligence. But it is an ultimate deception.

I used to put SENSE with almost all things i deal with. Sense which isn't sensible enough for people, and for myself. Try hard, i am. The more i think i'm beyond (i'm out-of-word) everyone else, the more i feel failure.

*schizophrenia attack: (chorus girls) You Loser, Liar, Wannabe, Moron, Stupid...JERK!*

And i'm making the best out of me without requiring it to have SENSE.

nakaka-DEADDZZZZZZ. Jowwwkkzzzz oooonnnliiii hahahhaaha.

2006-04-18T23:36:00.000-07:00

The Difference between Fiction and Reality? Fiction HAS to make sense.
-Tom Clancy

********

Philosophy #1:
Run with what you've got.

Philosophy #2:
Live with yourself and not with what you want to be.

Philosophy #3:
Life is too ironic. Attack it with reverse psychology.

Philosophy #4:
Love your self, not your image.

Pers lab.

2006-04-18T22:27:00.000-07:00

Para kay Edwin at sa unang pag-ibig:

Hindi ko mabilang kung ilang ngiti ang sinuot ko habang katabi kita. Kinder pa tayo nun. Pawisin ka pa at lagi may bimbo sa ilalim ng polo. Ikaw yung batang may dimples at laging nakangiti.

Hindi ko na maalala kung ilang garden ang na-drawing natin habang wala pa si Teacher Rosanna. Ilang daang sunflower na nakangiti rin ang nabuo gamit ang ating mga malikhaing kamay. May asul, may rosas, may dilaw, may pula. Lahat sunflower. Ilang paru-paro din ang dumapo sa ating mga ginuhit na bulaklak. Naaalala ko pa, pangit pa ang pagguhit mo sa mga paru-paro...lahat kulay itim.

Naaalala ko rin yung mask rider na binigay mo sa akin nung birthday nung isa nating kaklase. Permyo mo yun eh. Pero binigay mo pa rin sakin.

Ikaw na ang pinakamabait na lalaking nakita ko. At lalo mo yung pinatunayan nung sinabi mong mas maganda ako dun sa kaklase nating kamukha ni Snow White. Tsk tsk.

Ilang hampas din ang natikman mo galing sakin. Ilang bukol din ang tumubo sa ulo mo tuwing hindi ka sumasabay sa pagdodrowing sakin. Ilang pasa rin siguro ang tinanong ng nanay mo kung saan nanggaling pagkatapos kitang suntukin nung natabig mo yung baon ko.

Nakita kita sa friendster. Geek ka na. AT Bading na rin... Kung hindi ka man bading, bakit ang daming pictures ni Jesse McCartney sa profile mo? Tsk.

Salamat sa masasayang ngiti. Salamat.

Ang magaling mag-drawing ng sunflower,
Rina

*patuloy na bumabalik ang pagkabata at ang masasayang ngiting minsang naisuot.*

***********

Nilalagnat ngayon ang pamangkin ko. Wala lang, share ko lang.

shit.

2006-04-17T03:47:00.000-07:00

I wish i didn't grow that fast. I am into maturity nowadays and believe me, i'm regretting it now.

Rebellion against my parents scares the hell out of me.
Independence is not so good for freaks like me.
And Maturity is not for fast-phased persons like me.

I deserve slow downs. I deserve humps and breaks.

I've been such a bitch when it comes to dealing with mom. I've grown too much and forgot how i used to be "her child" before.

I don't kiss her that much.
My hug is no longer tight.
I rarely sleep beside her.
I seldomly share kwentos and stuffs to her.

And i'm not her baby anymore.

I'm leaving things behind and going on with my fast-phased life.

It's difficult to be Rina. (yeah, yeah... Angsty.)

tsk tsk.

*Pinoy Big Brother Teen Edition is REALLY GROSS. I wish i wasn't a teen right now. Imagine, seeing your agonies, your angst, your feeling-coolness, too much confidence, and shits on TV is giving me a heck of pain in the ass! Shit.

me is lost.

2006-04-17T03:34:00.000-07:00

Random things:

1. Kapitbahay ko si Gaara.
Isang batang kulay pula ang buhok. Pula kung pula! At nakakatakot siyang tignan.

2. Naka-head band ako ng tenga ng palaka. Yung cute na headband
May mga orc na dumaan habang ako'y nasa kalagitnaan ng aking paglalakad. Ako daw si Winnie the Pooh, Donald Duck, Mickey Mouse, Minney Mouse at kung sinu-sino kartuns! Mga bobo. Kulay Green yan! GREEN! Kermit the Frog mga ulul!

3. Kamukha ng pamangkin kong si Coycoy si Mirmo.

4. Rina is synonymous to LOST.

...blah blah...

2006-04-17T03:22:00.000-07:00

'D Lucky Ones

...is frustrating and disappointing.

Eugene is my idol.

*******

To Mimi Violy,

There were couple of "thanks" i should have told you before but i was too itsy-bitsy since then. I owe you my life; my childhood, my recreation...everything to you. 15 years of taking good care of me is simply... unexplicable. You're one of the most wonderful person that came into my life. You're my second momma!

And thanks for treating us today.

*kisses*

One of your "Anaks",
Nene

04/16/06

2006-04-16T18:21:00.000-07:00

Kahapon ang isa sa pinakamahabang araw ng buhay ko.

Happy Easter.

Ilang Easter na ang lumipas at hanggang ngayon eh hindi pa rin ako kumakain ng itlog.

Feeding Program

"Lugaw ni Lomibao para sa mga batang Ligaw"

Pagkababa ng sasakyan, yan ang banner sa bumungad sakin. P*tangina, sinabi ko sa isip ko. Akala ko wala lang... meron pala. "Feeding Program" kuno.

Pers tym kong pumunta sa opisina ng tatay ko. Maganda. Yun na ang pinakamagandang naging opisina ng tatay ko. DPRHDD daw ang tatay ko, hindi ko maintindihan. AT Innova ang Police car dun. Hindi katulad nung Toyota Corolla (1990) na Manila's Finest daw ayun sa isang e-mail sakin. Sosyal.

Ipinakilala kami ng tatay ko sa mga pulis. May General. Halos lahat Colonel. Nagtataka lang ako, bakit "My ONLY Wife" ang pagpapakilala niya sa nanay ko? At salamat nga pala kay General Bataoil at kay Col. Azares, maganda daw ako sabi nila. *pa-cute smile*

Tapos na ang misa. Naglabasan na ang mga camera. Camera ng ABS-CBN, ng GMA7, camera ng mga dyaryo. Nilabas na rin ang mga lugao, plato, itlog at kutsara.

Inaamin ko, nababahuan ako. Tinakpan ko ang ilong ko. Naiyak ako. At ikinahiya ko ang sarili ko.

Nahiya akong humarap sa camera. Nahiya ako sa magara kong suot. Nahiya ako na anak ako ng isa sa mga nag-organize nun. Nahiya ako na malinis at nakaligo ako. Nahiya ako dahil naka-sapatos ako. Nahiya ako na naka-sasakyan pa ako nang makita nila ako. Nahiya ako dahil pumunta ako dun.

Tinignan ko sila. Tinawag silang "Less Fortunate". Punit-punit ang damit. Amoy ihi. Madungis. Walang tsinelas. Naglalakad ng naka-paa. May isang nanay, dala-dala ang anak at pinapasuso. Lahat ay sabik na sabik sa lugao...kakarampot na lugao.

Lalo akong nahiya.

Tinututukan sila ng camera. Pilit pinapangiti. At pinagkakakitaan sila ng pera. Ayos! May maisusulat na naman sa dyaryo. May balita na naman sa TV. May mga tao na namang nakaranas ng ka-unfair-an ng mundo...

Nandun ako, nakaupo. Tinanong ako ng nanay ko, "Want to help the feeding?". Sumagot ako, "It's all hypocrisy". Hindi na ako sumagot pagkatapos. Nahiya ako. Sobrang hiya.

Binabato ng candy. Sige, habulan! Yung maliliit, nadaganan. Na-imagine ko tuloy ang Stampede na nangyari sa Wowowee.

Isinampal ko sa kanilang mga mukha na mapalad ako. Na maswerte ako. At sila? Less Fortunate daw. Ang kapal ng mukha ko.

Hipokrito. Ako. Sila. Kami.

Honor. Honor lang naman ang gusto ng mga pulis 'di ba? At LUGAW? Hindi pa yun sasayad sa bituka...sa bituka ng gutom.

Kumain din ako... Pero hindi kasama sila. Kasama ang mga pinaka-boss. Mga general, colonel, reporter at cameramen. Lalo akong nahiya. Lalo ko silang ipinahiya.

Umalis kami at ni hindi ko man lang nagawang ngumiti.

Nakayuko.
Humahakbang palayo.
Umalis akong walang ipinakitang mukha.
Umalis akon... hindi tao.

Baywalk

Disappointed ako sa baywalk. Madumi. Makalat. Mabaho. Polluted. Naaawa ako sa mga foreigner, walang na-hita sa Pilipinas. At hipokrito ako kapag sinabi kong hindi ko ikinahiya ang Pilipinas. Nakakahiya. Uncivilized.

SM Mall of Asia

Ang laki! Ang ganda!

Megamall + Shangrila + St. Francis Square + Podium= Mall of Asia

SM Ayala + Glorietta + Landmark + Greenbelt = Mall of Asia

SM North x 10 (raise to 4) = Mall of Asia

*Tapos na ang pakikibaka kay Belisario pero patuloy pa ring naglalaro ang Math sa utak ko*

Wow Philippines

Ayos! Mura ang bilihin. Maraming bagay ang pwedeng ipabili kay Daddy. At nakahanap na rin ako ng regalo kay Jen!

Kalesa

Sa wakas, sa 15 taong nabubuhay ako, ngayon lang ako nakasakay ng kalesa. At patuloy kong iniisip kung ano ang pinagkaiba ng karwahe at kalesa?

Ang Snatcher at ang Prinsipyo ng Tatay ko

Yun ang unang beses na nakakausap ako ng snatcher. Nasa sasakyan kami nang biglang kumatok si mamang Snatcher. Inaalok ang tatay ko ng Omega na relo at isang gintong kwintas. Alam kong snatcher siya. At nagulat ako ng aminin nyang snatcher siya. Ninakaw daw nya yun sa isang foreigner sa Star City. Ulol, sabi ko sa isip ko. Buti nga daw hindi Pilipino ang ninakawan niya. Pero gago ba siya? Tao rin yun kahit foreigner.

P1000 ang unang alok sa tatay ko. Iniisip ko na kakagat siya. Nangongolekta ng relo ang tatay ko, lalo na yung mga ganung relo. Omega yun. Umiling ang tatay ko. P500 na lang daw. Umiling pa rin ang tatay ko. Doon ko napatunayan ang prinsipyo ng tatay ko.

Hindi siya nagpakilalang pulis. Hindi niya hinuli ang snatcher. Naawa siya nang sabihin nitong para sa kakainin ng pamilya. Nagulat ako. At pinatunayan niya ang prinsipyo niya bilang tao.

*palakpakan! Dat's my Dad!*

Fort Santiago

Ilang taon na rin nung huli akong pumunta dun. Mga 9 na taon na siguro ang lumipas. Bagama't hindi na sariwa ang memorya ko ng Fort Santiago, alam ko na marami nang nagbago.

Natuwa ako sa costume ng mga guardiya. Mga guardiya sibil ang drama nila. Naisip ko Noli Me Tangere at ang kabobohan ni Rizal.

Pinuntahan namin ang museum ni Rizal. Maraming sinulat. Daig pa si Jesus Christ sa dami ng papuring natanggap. Daig pa si Nora Aunor sa memorabilia. At daig pa ang mga santo sa ganda ng rebulto.

May nabasa ako. Hindi ko lang alam kung tama ang interpretasyon ko, pero nararamdaman ko na ikinahihiya niya maging Pilipino. Ang kapal ng mukha niya. Ilang sampal ang natanggap niya mula sa akin (sa isip ko). At sinampal din ako ng aking utak sa pagbabasa ng kanyang mababang uri ng literatura. Mababaw siya magsulat. Pangit ang mga metapora. Walang kwenta ang mga simbolismo. At siguro, isa ito sa dahilan kung bakit kakaunti ang mga manunulat sa Pilipinas. Tsk.

Maraming Foreigner. Natuwa ako. Tumaas na naman ang turismo ng Pilipinas. Marami na namang Pilipino ang namimilipit ang dila sa pag-iingles habang kausap ang mga kano. Ang puputi. Nakakainggit. Tinanong ko ang sarili ko, nahihiya kaya sila na lahi nila ang isa sa mga nagpahirap sa mga Pilipino at isa sila sa mga dahilan kung bakit nabuo ang Fort Santiago? Demyu ol!

Nakakita rin pala ako ng kano na kamukhang-kamukha ni Drew Barrymore pero lalaki at matabang amerikano na kamukhang-kamukha ni Tom Cruise. Mataba nga lang. Tsk tsk.

Nakakapagod. Mainit. Nasunog na naman ang balat ko. Pati ang kaluluwa ko.

plague-less.

2006-04-15T05:30:00.000-07:00

I've gained much confidence now with my bangs. But the thought that i'm so like Kim Sam Soon freaks me out.

"Ano nangyari sa'yo? Tumataba ka naaaaa!" --Tito Leo

My waist is 28. I look fat.

Me is fatty. But cute.

I feel cute. Me is cute, uber cute. (This is confidence not "feelingness". Just clarifying things out)

*I was supposed to place a picture, but Adobe is not so internet-using-user friendly.*

********

I feel special.

Agdeppa is saying sorry to me right now. It's ok. There's no fussy about it.

*pats on back*

I've changed. Couple of changes. I'm better. I'm now the best! Hahahaha

Pero shit, i'm super mega grabe masama pala dati.
*~~mapanlait~~ -->i'm sorry.
*too proud -->yes, i still am
*~~feeling maganda~~ -->it's in my humor. People often misinterpret it.

I've learned my lesson.

Everything is an art and people do have lots of interpretations with it. Learn how to view these interpretations widely and fairly. But if it doesn't fit, throw it. Mind your own feelings, your own thoughts. No one has ever dived in your mind so don't blame them for not viewing things like what you want them to see.

And...

There were only FEW people who can understand "ME". Don't expect too much from those who you think are "ok" with you 'cause you'll never know who is stabbing you at the back.

I am much better now. I'm cured from that "plague". I'm as pure as my old self.

Start loving me again.

Me is no more bitch.

no no. me?brainless?okumon.

2006-04-14T07:25:00.000-07:00

Not all girls in miniskirts are brainless.

i am not ~~brainless~~.

Insanely insane

2006-04-14T04:18:00.000-07:00

I've lost the battle against my ego... again. Much insecurity stresses me out. I am but a poor bobby-soxer who wears distress.

Uncanny, i am.

My sister calls me a Brat (because of my bangy-bangs). I never am, i never was.

This bangs brings a friggin' fool out of me.

I don't regret it. I choose not to regret it. I sure did follow my instincts and look, it failed me.

Did it really fail me? Or i was the one who failed myself?

I suckingly did fail myself. Insanity had swallowed me up, solely and solidly.

I will never mature, i told myself.

Whenever i think i would step on maturity's stairs, i always slip and go back to the times when i opt to be happy. Immaturity's on my grip supplemented with happiness.

Shitty, it is.

Insecured. Alive. but not Kicking.

*I look more of the star in Snow White (Koreanovela shown in GMa7) than Kim Sam Soon.

*******

Nakita ko si Chino M. kanina! Yehey! AT muntik na nya ako sagasaan! Wohoooo!

Hinatid pala niya ang boyfriend ng ate niya na kaibigan ng ate ko (ang ate nya) na kapitbahay din ng ate ko (ang boyfriend ng ate nya).

Ayun, drive n'ya ang kanyang Honda Civic na kulay gold ba yun? At WFS ang plate.

Lechugas, muntik na niya akong sagasaan.

Kulot pa rin siya. Gwapo. Pero hindi mukhang BADING (pero bading talaga siya.)

*jumps for joy*

BANGS ATTACK!

2006-04-13T17:31:00.000-07:00

May bangs na ako. YEHEY!

Hinde, hinde... Hindi ako nagpagupit sa kahit anong salon o parlor. Sarili kong mga kamay ang gumupit nyan. Sabi ng ate ko mas nagmukha daw akong mature at brat. Sabi naman nung isa kong kapatid eh mukha daw akong intsik na tiga-forest. O kumon. Mukha pa rin akong tao.

Taong may factory defect.

Matagal ko nang gustong magpagupit. Pero yung nanay ko ginagawa lahat para hindi ako magpagupit. Hina-hot-oil ako tapos may kasama pang masahe. Masarap. Kaso... gusto ko talaga magpagupit!

Ayan... wala si Mama. Magugupit ko na ang buhok ko! *nanlilisik na mata*

Kakagalit ko lang sa computer. Blanko pa isip ko, basta ang alam ko, gugupitan ko ang sarili ko kahit anong mangyari. Kumuha ako ng gunting sa kusina. Yung kulay pula! Yung gunting na pambukas namin ng coke. YUN! Yun ang salarin. Kumuha ako ng suklay. Yung suklay na kamukha nung suklay na laging nasa bulsa ng tatay ko. Hinaplos ang buhok. PAK! PAK! May bangs na ako. YEHEY! Hindi pantay-pantay. Makati sa mata. Pero masaya.

Nakatipid ako ng 150 bucks. O ano?! Laban ka?

Penitensya yan boi.

Naku. Sino nga bang artista ang kamukha ko?? SI KIM SAM SOON! Isama mo pa si Emily the Strange. Mukha akong suicidal. Mukha akong galit sa mundo. Mukha akong goth kapag nag-itim pa ako. Mukha na akong ORC!

Patay ako. Kamukha ko si Kim Sam Soon. Patay talaga ako. MAS GUSTO NG NANAY KO SI LULU! Tsk tsk. Good luck sa'kin sa Sunday.

....

2006-04-13T02:21:00.000-07:00

Do not buy drugs. Be a pop star, they will give it to you for free.

Love Actually isn't actually about love. It's more of LUST! Hahahaha.

Boredom eats me.

*******

Indeed, the sweetest deception lies in the grounds of denial.

*******

SIMONISMS had swallowed me up and it's pulling me down to Satan's graveyard. I'm sorry Lord for not repenting on my sins.

Repenting --> Repeating.

*beats her own self*

Keso. Keso. Keso...

2006-04-12T03:20:00.000-07:00

Si Rina ay...

*Nawawalan ng ina. (Nilayasan kami for 4 days para sa kanyang Meditation Retreat)
*Nagpapaka-buting ate.
*Excited nang manuod ng 'D Lucky Ones
*Iniipitan ang pamangkin kong lalaki
*Nagpapakasaya sa unlimited na internet! Wohooooo!
*Naririndi sa boses ng mga matatandang nagpapasyon.
*Naghahanap ng mga mabubuting taong magfi-finance ng aking mga pelikula.

Kasalukuyang naghahanap ng tunay na pag-ibig. CHEEEEEEESSSSYYYYY.

2006-04-11T05:39:00.000-07:00

"...Finding that one thing that will make your heart rest." --Eight Below

I never did knew, I was looking for this "one thing". Ups and downs, lefts and rights; i've been there. Looking for this "something" and that something is unknown.

But the hell do i have to give my heart a rest when things are okay now; when i feel much happiness with this kind of disposition?

Stubborness, i guess.

Me, wouldn't settle for that.

I've found my own haven... Haven where i can pat my own back and say "ah, you're one FREE (hindi libre...Free, as in malaya) bitch."

******

At kelan kaya ako makakahanap ng isang lalaking makakasubuan ko ng chicken joy? O ng french fries? O ng McFloat?

Bukas.

Maghahanap ako. *Tumatawa ng tawang pangkontrabida*

******

Para kay Jenifwuah!:

BEST CHUM! Salamat sa lahat. Biruin mo, 16 ka na sa April 18, at higit 10 years na tayong magkakilala?? Wow. Hindi man uso sating dalawa ang "thank you" at "sorry", sasabihin ko 'to sayo ngayon.

Thank you.

at

Sorry.

Maraming bagay ang dapat i-thank you at i-sorry pero likas talagang mahiwagang taling nagbubuklod sating dalawa. Nadadama natin ang emosyon ng bawat puso. Malabo. Pero masaya.

Mahal kita ng grabe. At mas mahal kita kesa kay Dennis Trillo.

Ang iyong Best Chum,
Wrheennaugh (ikaw ang umimbento n'yan)

PS (Pahabol Sulat): Salamat sa dakila mong pera ginastos para palamunin ako ng Kenny Rogers, panoorin ng Eight Below (mga COLD DOGS (counterpart ng Hotdog) at painumin ng McFloat. Salamat din sa iyong ama (idol ko, seryoso, idol ko 'to, hindi ko man sinasabi sa'yo) na naghatid sa'tin kanina. AT, Malaswa ang iyong translation ng kanta sa Jewel in the Palace! Kadiri ka! Hahaha.

*nakasuot ng malaking ngiti*

******

Para sa Cashier ng PinkBox sa Podium,

Kinulang man ng P20 ang sukli mo sa'kin, asahan mong hindi ako magtatanim ng galit sa'yo. Nawa'y mapunta sa mabuti kalagayan ang benteng iyon. Nalulungkot ako. Dapat sana'y pambili ko yun ng halu-halo kay Ate Tess. Pero joke lang, hindi pala ako galit.

Sa susunod, maging tama sana ang iyong pagsukli. Naiintindihan kita, Math yan eh. Bobo rin ako sa Math, pero hindi rason yun para gulangan ang kapwa.

Mabuting customer,
PinkLady in a Pinkbox (ang korni eh 'no?)

deception is the ordeal.

2006-04-10T00:40:00.000-07:00

Everything i hold slips from my grip. I feel lonely. Lonelier than before.

Inspite of the hotness, i feel cold.

And that decision took the air out of me. I am lost and longing for the RIGHT directions...

I've let those best times cruise onto the deadly horizon, they're gone. They slipped from my hands. I've let them slip.

Regret, i must say.

Those were the best of times... Times which i thought were pulling me down on the heartsrings of my soul.

Deception is the ordeal.

*Weird, ngayon lang ulit ako nagsulat in English...feel ko lang. FICTIONAL lang 'to (there's nothing i regret.) But true, i feel lonely.

Quesci.

2006-04-08T22:52:00.000-07:00

...Pinagpapawisan.

Malalaki at matatabang pawis na ang tumutulo sa aking balat. Nakakakiliti. Nakakapandiri.

Unti-unti ko nang nararamdaman ang lupit ng bakasyon. Mainit. Malungkot.

Eto yung mga araw na kinakatakutan ko. Mga araw na hindi mo namamalayan, sarili mo na pala ang kinakausap mo, with matching actions pa. Mga araw na hindi mo na inoobliga ang utak mo para mag-isip. Mga araw pwedeng-pwede mong tawaging BUM ang sarili mo.

Mga araw na ... hindi ka tao.

Nakakalungkot.

Tapos na ang mga araw na gigising ako ng 4:00 ng umaga at aalis ng bahay ng 5:00, sasakay sa kotse at magkakaroon ng sandaling debate sa aking utak kung dapat bang mag-aral para sa quiz o matulog na lang. At, laging nanalo ang side na humihikayat sa aking matulog na lang. Tapos na ang mga araw na binabantayan ko ang sikat ng araw dun sa Sandigang Bayan. Maganda at hinihikayat ako nitong ngumiti. Matutulog ulit at ididilat ang mga mata kung nasa Philcoa na. Tatanawin kung nandun si Machopapa na nakapila sa sakayan ng FX. Matutulog ulit at magigising na lang sa tapat na Mathay. Pupungay-pungay pa ang mata hindi pa masyadong gising para sa pagpasok sa school. Aakyat ng Mathay at kung minamalas eh makakatapak pa ng tae ni Brownie. Didiretso sa classroom, at dun makikita si Jeypi na natutulog. Ibababa ang gamit at matutulog din at maghihintay sa mga kaibigan. Darating si RL... sunod si Gabby... At simula na ng klase kung dumating si Micah.

Advanced Statistics:

Ayan na si Sir Estacio dala ang mahiwaga niyang bag. Minsan iniisip ko, dun niya siguro tinatago ang mga talino niya, ang mga formula at galing sa pagtuturo. Ilalabas na n'yan ang kulay pink n'yang index card at kami nama'y maglalabas ng aming mahihiwagang calculator. Magtatanong na yan. At eto kami ni RL, nagkakandarapa sa pagsagot ng mga problems n'ya. "Shit, mahirap.", "Sus, andali naman.", "Ui, ikaw na! ikaw na!". Mga salitang nangunguna tuwing Stat.

Physics

Naku... And'yan na ang naka-pulang gurong pumipilantik kung maglakad. Animo'y Doom's Day na pag nagsimula na ang klase n'ya. Pero ayos lang... 3 lang naman ang studyante n'yan eh, Kelvin, Selah, Vincent. Kumbaga, mga chuwariwariwap lang kami. Kain time. Pasahan ng biskwit dito. Pasahan ng tinapay dun. Patago, pero masaya.

English

Sa subject na ito mo malalaman kung sino ang tamad o hinde. Kung tamad ka, matutulog ka na. At kung medyo masipag ka, eh gagawa ka ng mga assignments na hindi mo nagawa para sa ibang subjects. Masaya. Kainan pa rin.

A.P.

Binabantayan ng lahat kung ano ang susunod na outfit ni Ma'am Mendoza. Pati make-up, 'di rin papatusin. Dito mo makikita kung sino ang tunay na mababaet at nagbabait-baitan lang. May manlalait. May walang pakialam. May mga nakokonsensya na susuway sa mga nanlalait. Pero ang lahat ay tinatamad.

Elective (Speech and Drama)

Ito na siguro ang pinakanakakatamad na subject. Okrayan. Badingan. Landian. Ewan.

Filipino

Naku... Nag-aayos na ang cleaners. Nand'yan na si Ma'am. Tatayo na naman ang walang pagsusuri at sagot sa libro. Lalabas ng classroom at dun gagawa pero hindi sila exempted sa quiz (at ni minsan hindi pa ako nakasama dito...wow!). Yan na... Hahataw na si Juan sa Noli. Si Theresa at RL sa Usbong! Lahat ay tinatamad. Pero bigla-biglang magigising oras na marinig ang "Anong Pinagsasabi mo d'yan?!". Ayus! Gising na!

MAPEH

(teka, subject ba 'to?) Once in a blue moon lang magklase dito. Minsan twice a month lang ang klase. Ayus! Magbabasketball na ang Jackson Five. Chikahan na! Canteen na!

Chemistry

Mag-ingat ka tuwing may birthday, sigurado mataray si Sir. Ihanda mo na rin ang tiyan mo kakatawa sa maling pronounciation at kabadingan. Masaya. Long test ng isa, long test ng lahat. Wala pa siguro akong quiz dito na hindi ako nakipag-kopyahan. Ayos. Pero ihanda mo na ang sarili mo sa grade mo sa card. Minsan, magugulat ka na lang sa sobrang taas o sa sobrang baba. Malabo talaga si Sir. AT, Ihanda mo rin pala ang wallet mo para sa mga projects!

Research

(Subject rin ba ito?) Extention ito ng Chemistry. Bahala ka na pagdating ng Defense at Periodic Exams.

Math

HELL na! Lahat nakasimangot at nangangarap maging si Harry Potter para mamadyik ang oras at gawing 4:40 na. Patayan na tuwing may quiz at long test. Walang kopyahan. Matakot ka. At huwag ka na ring umasang papasa ka. Matuwa ka na sa 85 o 86. At huwag ka na ring magtaka kung may makikita kang nakangiti pa rin pagkatapos makita ang grade n'ya sa Math na 82, 83 o 84. Masuwerte na siya nun. Bagsak pero ok pa rin.

Tapos na ang mga araw na hindi mo namamalayan eh nasa SM North ka na pala. Mapapagod ang mga kamay mo sa kakakaway sa mga kaklase at kaibigang makikita dun. Pugad ng Scientians kumbaga.

Haaaiii... Nakakamiss ang Quesci.

******

Kailangan ko ng inspirasyon. Kailangan kong mag-isip.

Kailangan ko ng utak.

Facts that will Fuck you up.

2006-04-08T01:29:00.000-07:00

Para sa mga may planong kumuha ng Nursing, Nag-nunursing, may planong mag-abroad, may planong makapangasawa ng poreynjer, at nagtatrabaho sa ibang bansa:

460,000 ang gagradweyt ngayong taon. At 600,000 ang bakanteng trabaho sa Pilipinas.

Nasaan ang UNEMPLOYMENT?

Bulag lang kayo. O nagbubulag-bulagan?

Ay hinde. BOBO KAYO. At MASASAMA.

Hindi masamang isipin n'yo ang inyong mga kapakanan. Hindi masamang isipin n'yo ang inyong mga pamilya. At maiintindihan ko na habol n'yo ang pera. SAPAT na pera. At hindi LABIS na pera.

Oo, sige... Sabihin na nating nakakatulong kayo sa Pilipinas sa pamamagitan ng remitances n'yo. Sa Pilipinas nakakatulong kayo, pero HINDI SA MGA PILIPINO.

(particularly sa mga Nursing students at sa mga Nurse na nangibang-bansa na)

Tignan n'yo ang Medical Status nga Pilipinas ngayon. 200 na ospital na ang nagsara ngayon taon dahil sa kakulangan ng Nurse. At kung marami mang namamatay at nagkakasakit ngayon, YUN AY DAHIL SA INYO.

Hindi naman sa ayokong lumayas kayo ng bansa. Ang sa akin lang, onting pag-tanaw man lang ng utang na loob. Onting tulong naman sa mga Pilipino. Onting pagpapakita naman ng pagmamahal sa bayan. At onting kabayaran lang sa bayang kumupkop, nag-aruga, nagpa-aral at nagmahal sa inyo.

Nasaan na ang mga katagang sinumpaan mo nang i-recite mo ang Panatang Makabayan? (Naiintindihan ko na napilitan ka lamang i-recite ito dahil kailangan sa Flag Ceremony, Pero POINT IS, SUMUMPA KA. Pinilit ka man o hindi pinilit. SUMUMPA KA, PANINDIGAN MO!)

Nasaan na ang essence ng pagkanta at paglalagay mo ng iyong kanang kamay sa kaliwang dibdib (though hindi talaga kaliwa yun, more of gitna) habang naglalaro sa inyong tainga ang musika ng Lupang Hinirang?

Para saan pa ang pakikipag-laban ng ating mga bayani upang matamo ang kapayapaan at kalayaan kung iiwan mo rin ang iyong bayan at magpapaka-alipin sa mga puti?

Eh ano kung maitim ka? Eh ano kung kayumanggi ka? Eh ano kung Asyano ka? Eh ano kung PILIPINO ka? HINDI SAPAT NA DAHILAN YUN PARA MAGPAKATUTA SA MGA FIRST-WORLD COUNTRIES AT PAGLINGKURAN ANG MGA PUTI.

Ang hindi ko maintindihan, ano bang gagawin mo sa pera? Sa dolyar? Ano?! Bagama't kakarampot at kita dito sa Pilipinas, huwag mong itatangging SAPAT na ito para buhayin ang iyong sarili, ang iyong pamilya. "Pero pano ang mga luho ko?" --> Yan d'yan ka magaling. Sa Luho... Pero tignan mo ang sarili mo ngayon? Kumikita ka nga ng dolyar. Malaki nga ang sweldo mo. Mayaman ka. Pero masaya ka ba? O masaya ba ang pamilya mo? O baka naman iniwan ka na ng asawa mo ngayon at naghanap na ng iba 'yung kayang patunayan ang mga sinumpaan n'yo sa altar "SA HIRAP at ginahawa"? Para saan ang mga lapad mo? Madadala mo ba yan sa impyerno o sa langit?

Maiisampal mo ba kay Santanas ang mga dolyar mo at ihatid ka sa langit?
Maiimbabayad mo ba kay San Pedro ang mga pera mo para patuluyin ka sa Gates of Heaven?

Daig mo pa si Big Brother ah, sa bosing-skills.

Hayop ka.

**Para sa mga kaibigan kong balak mag-Nursing, kalimutan n'yo na lang na kaibigan n'yo ako, baka isipin n'yo pinaplastik ko kayo. Seryoso ako. Galit ako sa mga Pilosopiyang-Pera n'yo. AT, T*ngina n'yo.

******

IceBerg's and Shopping Galore saved me from Damnation. Thank you!

And... For the first time, nakakakita ako ng nasusunog sa loob ng mall. Tokyo Tokyo ata or Cinderella was covered with smoke kanina. I think, nasusunog and everybody's thinking na nasusunog nga.

Excitement!

CHICKEN JOY NI TITO AGA.

2006-04-07T06:47:00.000-07:00

*Kasalukuyang nakakaranas ng kakarampot na selos*

Selos.

O inggit?

Selos siguro.

Sino si her?

Ayokong mag-tunog mushy o kadiri. Pero tsk. Gusto ko ng PAG-IBIG ngayon.

Uhaw.
Tigang.

At nakalaylay ang dila't nakaabang sa tulo ng pag-ibig na maaaring magpawi ng aking uhaw.

Matamis. At minsa'y maalat.

Masakit na nagbibigay-sarap.

Pag-ibig. O para mga ayaw magtunog korni, Eh LOVE. (Mas corny kaya!)

Malawak ang pag-ibig. Daig pa ang puno ng balite sa dami ng mga sanga nito. Nand'yan ang Lust, Money, Attractiveness, ... etc.

Malalabay na sangang nag-uugnay sa dalawang puso, at para sa mga salawahan, sa maraming puso.

Gumagapang.
Naghahanap.
At sa oras na makahanap, eh nanyayakap. Yakap na masikip. Sobrang sikip.

Masasakal ka.
Mangiiwan.
Puputulin ang sanga.

At kung sobrang sama mo talaga, pati ang pagkalalaki ay puputulin mo rin. At bigla mong isasara ang iyong mga palad at ititirang nakatayo ang dalawang hintuturo. At lalabas ang mga salitang ito sa iyong labi "Isa pa... Isa pa... Isa pang chicken joy!"

*Hahahaha... kala mo seryoso 'no?! Hahahaha. Pero seryoso, nakakaramdam ako ng selos ngayon. *

Ooohhh-lalala

2006-04-07T04:56:00.000-07:00

Moments of Love.

Ayos! Nakakatawa yung ending. Grabe.

Dingdong Dantes is HOT.

Naisip ko tuloy: Dumingdong kaya ako sa puso niya?? *tumatawa ng sobrang lakas*

And... Dingdong Dantes would be perfect for a Superman role. Mheeennn, his biceps are so into perfection. HOTNESS.

******

Destiny.

Hindi ko alam kung dapat kong isumpa ang salitang 'to. Parang nakakabobo eh. Ginagawa niyang bobo ang mga tao.

O siguro meron lang talaga akong masamang past experience sa destiny.

If there is destiny, why do i have to scratch my butt on to things?
If there is destiny, why do i have to give a damn on those freaky people and their mishaps?

If there is destiny, then man is not responsible for his actions.

Stupid.

*******

I can never be myself and no wonder, i would never know myself.

But i love this kind of disposition in life.

*******

Hindi talaga ako pinanganak para makinig sa mga tao... lalo na sa mga hinaing sa buhay.

Mas gugustuhin ko pang ipikit na lang ang mga mata ko at mag-imagine ng mga flowers na nakangiti kesa sumalong mga basura ng buhay.

Basura ng buhay.

Nabubuhay tayo sa basura ng buhay. Masakit isipin na ito ang isa sa mga factors na bumubuhay satin at ito rin ang pumapatay satin. Traydor.

t*ngina.

*Kasalukuyang nakakaranas ng pagtatraydor ng buhay.

Bakang nakangiti, Panaderong mala-Samson, Kundol na candy

2006-04-05T17:40:00.000-07:00

8:00, nagising ako. Maaga kesa sa usual na 9:00 o 10:00. Wala nang ingay. Wala na ang makukulit boses ng aking mga kapamilya lalo na ang sa tatay ko habang nilalaro ang aking pamangkin.

Nakakalungkot.

Nahuli na naman ako ng gising para sa pinalano naming jogging.

Nalulungkot talaga ako.

Dumiretso ako sa kusina. Aba! Walang laman ang la mesa. Nakasanayan ko na kasing lumamon ng kahit anong laman sa la mesa, pero ngayon wala. Hindi naman sa gutom ako o naglalaway sa pagkain. Nakasanayan ko lang talaga na kumain pagkagising. Routine kumbaga.

Kung tutuusin, patabaing-baboy lang talaga ako tuwing summer.
Gising-Kain-Laro-TV-Computer-Kain-Tulog-TV-Kain-TV-Computer-Tulog.
Baboy. Baboy. Baboy.

Kaya hindi nakapagtataka na nagkaroon ng panahon na umabot sa 31 ang bewang ko. Nakakatawa. Mas malaki pa ang bewang ko sa kuya ko at 4 na inches na lang eh magkasing-laki na kami ng bewang ng bondat kong tatay. Pero pumayat na naman ako. 28.5 na lang ang bewang ko. At patuloy pa ring umaasang magiging 24 yan balang araw.

Dahil sa pagnanasang makakain, hinalungkat ko ang kusina. Tinignan ang ref at ang cupboard. Ayun! May lemon square. May Finetti. May Cowhead. May KUNDOL!

Nakakalungkot ulit. Walang Tasty. Si Tasty na kaagapay ko tuwing umaga. Si Tasty na ipinapasok ko sa aking bibig upang magbigay aliw. Si Tasty na pinapahiran ko ng matamis na palaman... Si Tasty na minsan ay sexy... Ubos na.

Umupo. Nginitian ang mga pagkain. Binuksan si Lemon square. Binalatan at dinila-dilaan ang papel na may kakarampot pa ring tamis. Binuksan si Finetti at dahan-dahang ipinahid kay Lemon square. Ang dating dalawang kulay nitong si Finetti na brown at puti ay naghalo. Nagkulay-kapeng may halong coffee mate. Ayos lang, solb pa rin. Binuksan si Cowhead. Dahan-dahang isinalin sa labi ng baso. Unti-unting napuno ng kulay puti ang dating transparent na kulay ni baso.

Kumagat.
Ngumuya.
Ngumasab.
Nilasap.
Lumunok.
Uminom.
Lumunok ulit.

Ngumiti.

Solb na ang umagan ko. Pero paano na si KUNDOL? Ang matamis na si Kundol?

Kumagat.
Nilasap.
Nilunok.

Hindi pa nakuntento't umulit pa.

Masarap, ang sabi ng bunganga ko.

*mood shift.*

Ginagago ba ako ng mundo?

Biruin mo, merong tatambad sa harap mo, isang bakang nakangiti! Isang panaderong may dala-dalang malalaking letrang nagsasaad na LEMON SQUARE at isang KUNDOL, oo, kundol na gulay ay ngayong ginagawang dessert??

Oh hindeeee.

Naalingpungatan lang siguro ako.

Pero nang aking pakatitigan, aba! Totoo nga. Siguro nga ginagago ako ng mundo...

Pero baka ako ang gumagago sa mundo?

Pilit kong itinatanggi ang mga masasayang pakiramdam ng kaligayahan para sa mga hindi natural na nilalang.

*Sampal-sampal sa sarili*

Oo na, ngingiti na ang baka.
Oo na, mala-Samson na ang panadero.
Oo na, candy na ang KUNDOL. (oh hindeeeee....)

**Kung ang ampalaya kaya binudburan ng asukal at pinatuyo, ginawang candy, kakainin ko pa rin kaya?

(ang entry na ito ang isa sa mga pinakamasasaya kong entry. wala lang. MASAYA AKO. Paki ko sa inyo? Hahahahahaha. Sige, sisibat na ako... kakain pa ako ng kundol)

kumakanta ng kanta ni Jolens, Paper Roses!

2006-04-04T05:51:00.000-07:00

...At may mga yabag ng paang bumakat sa init ng buhangin.

Yabag na akala mo'y si Yao Ming ang may dulot. Malaki. Kasya siguro ang limang paa ng aking pamangking si Coycoy dun.

Bumaon.

At sinipsip ng alon...

(ang yabag ay tumutukoy sa dati kong disposisyon. Lumalim at nahugasan. Wala lang, pinaarte ko lang)

______________________________________

Life is about the journey, not the destination.

Tama.

Kung may dapat man akong pagsisihan ngayon, yun ay ang ... pagtapak sa tae habang tinatahak ko ang aking destinasyon.

Tae. Hindi tao. Tae.

Maraming tae na ang natapakan ko. Literal man o 'di literal. Taeng dumampi sa sole ng sapatos ko at tsinelas ko at maging sa talampakan.

Pero isipin mo, masaya kaya ang paglalakbay ng walang tae?

Hinde. Walang mabaho. Walang nakakatuwang hugis. Walang iniiwasan. Walang nilalangaw (maliban na lang kung mabaho ka). Walang... tae.

Boring.

Salamat sa tae, literal at 'di literal, at pinaligaya at pinaliligaya nito ang aking paglalakbay.

*ikaw, tae ka ba?

__________________________________________

Hindi ko alam kung bakit pero meron akong lihim (at ngayon ay bunyag na) na galit sa mga lalaking may bigote at lalo na sa may balbas.

Sa lalaki may galit ako, bakit sa babae wala? Unfair ako 'no?! (TANGA, kelan kaya magkakabuhok sa baba ang babae???)

1. Una, mukha silang masama.
2. Madumi tignan. (kaya Erpak, mag-shave ka nga)
3. Kadiri halikan. HINDI SA NAKAHALIK NA AKO NG MAY BIGOTE AT BALBAS AH, pero pag-Peace-Be-With-You tuwing misa at hinahalikan ako ng kuya ko na may patubong buhok, eh nandidiri ako! Kadireeeeee.
4. Basta, Galit ako sa kanila.

Isipin niyo, kadalasan sa mga villain (maliban sa babae) sa mga Tagalog Action movies eh lahat may bigote.

Ang nakakatuwa pa dun, kung mapapansin n'yo, ang pinaka-villain moment nila eh yung paghimas ng dahan-dahan sa kani-kanilang mga bigote. Ano yun, asset ba yun? KADIREEE.

Kunsabagay, nakakagwapo din naman kahit papano ang bigote at balbas. Tignan n'yo si Ryan Seacrest? Chad Micheal Murray? Panday Rosales? Bernard Palanca?

Gwapo. Pero Kadire.

Pero hindi ko rin masisisi ang mga kalalakihang ma-buhok sa bandang bunganga:

1. siguro, walang pambili ng razor.
2. siguro, nagkaroon sila ng traumatic experience sa piling ng shaver o razor.
3. siguro, ay patuloy silang nagugulumihanan sa tunay na sexualidad at ginagawang rason ang pagbibigote at pagbabalbas para patunayan ang kanilang pagkalalaki.

Oh mheeennn..

Isang napaka-kadiri paraan ng pagpapakalalaki ang pagpapalago ng balbas at bigote. Bin Laden, ikaw ang trend-setter nito!

Kadiri.

_______________________________________

Para sa mga magulang, kapatid, kaibigan, kilala, kaklase, crush, guro, at iba pang nilalalang na kilala ako:

Huwag kayong magugulat kung isang araw eh nakapaskil na sa mga dingding ng bahay n'yo ang mukha ko at may nakasulat na "wanted".

Bigla ko lang naisip, may tendency akong pumatay o gumawa ng kahit anong krimen. Maging estapadora, mamamatay-tao, arsonista, magnanakaw o rapist. Capable ako.

Seryoso.

Unti-unti nang ini-invade ng pantasiya ang utak ko. Talo pa ang Encatadia at Etheria, Kampanerang Kuba at Panday. Malupit 'to.

Minsan komedi, minsan drama, madalas action.

Nahihirapan akong i-control ang sarili ko at natatakot ako na baka dumating ang araw na hindi ko na alam kung ano ang pantasiya at katotohanan. Sa madaling salita, Baliw.

Baliw...

Pero huwag kayo, ibang level ng kabaliwan 'to. Hindi 'to pa-cute na kabaliwan. Seryosong kabaliwan 'to. At natatakot ako...

(tinatamad na akong magsulat. Bukas na nga.)

Ang buhay ay... gulong ng palad.

2006-04-03T06:22:00.000-07:00

Maraming bagay ang sumasakop sa aking isipan sa kalagitnaan ng aking pag-iisa. Masaya. Nakakatuwa at palihim ako nitong pinapatawa.

Maraming kwento sana ang nabigyang simula kung mayroon lamang hawak na bolpen ang aking mahihiwagang kamay. Maraming pagsasalaysay sana ang nakaranas ng kalayaan kung may papel lamang na dumapo sa malaki at malalim kong bag... At maging tissue paper ay papatulan ko.

Ngunit...

Wala. Wala. Wala.

Ngayon ko naranasan ang kawalan. Ang pag-iisa. Ang paghahanap ng mga bagay na sana'y hawak ko na pero pinili kong pakawalan.

Nawala. Umalis. Lumisan.

Ngunit masaya ba ako sa kawalan?

Masaya? Maaari.

Naniniwala ako na ang mga "sana ay..." ay mapapalitan din ng mga "mabuti na lang...".

Ito ang pinili kong direksyon... Direksyon kung saan inaasahan kong MAS magiging masaya ako (pero ayon sa isang kaibigan/kakilala/kaklase, mukha daw akong masaya).

*patuloy na nauuhaw sa pagnanasang makapagsulat ulit, sa mga inspirasyong pwedeng mapagkuhanan ng emosyon at sa mga kagamitang kasalukuyang sinasalat, ang bolpen at papel...

_____________________________________

Rina... TOO PROUD.

Hindi ko alam kung dapat kitang patayin **d***a, para d'yan.

Masakit? Hinde. Nyahahahaha. Kala mo ha!

_____________________________________

Since TOO PROUD daw ako, hayaan n'yong ipagmalaki ko ang aking pagbabago...

Pansing-pansin ang pagbabago sa pagkatao ko ngayon. Pero hinde, mali ka. Hindi yan pagbabago... Yan ay isang PAG-IIMPROVE.

Habang aking dinadama ang tawag ng kalikasan (ang oras kung kailan mas marami akong naiisip)...

Aking napagtanto:

Bagama't may manipis na linyang naghihiwalay sa PAGBABAGO NG SARILI at PAG-IIMPROVE NG SARILI, hindi pa rin natin maiwawaglit na ang dalawang ito ay nabibilang sa magkaibang mundo.

PAGBABAGO SA SARILI:
May mga taong ginagawa ito para sa sariling kapakanan. SELFISH kumbaga. Pero hindi rin. Dahil ang mga taong gumagawa nito ay may matinding galit sa sarili, sa kapwa at sa mundo. Ito ang mga taong mapagpanggap, insecured, na-trauma sa dating sarili at walang ka-amor-amor sa taong nasa paligid niya. Galit ako sa mga taong ito.

PAG-IIMPROVE NG SARILI (inenglish lang ba? HINDE)
Ang mga taong nagpa-practice nito ay ang mga taong mahal ang kani-kanilang sarili at maging ang mga taong nasa paligid nila. Ngunit, hindi maitatanggi ang lihim na galit sa sarili at sa mundo. Galit na nagbunsod sa kapayapaang pansarili.

*walang kwenta, but makes a lot of sense to me*

Sa totoo lang, may diagram pa yan kung saan iginuhit ko sa aking mga hita. Sa kasamaang palad, olats ang aking camera at hindi maka-capture ang mahahalagang bagay na nakasulat dito. Ngunit, HUWAG MAG-ALALA. No, no, no. Ipopost ko rin ang diagram sa oras na makatikim ako ng scanner. Matatagalan pa.

_______________________________________

Pagpapakatotoo.

Bagay na akala ko'y matagal ko nang ginagawa, pero hindi pala.

Binasa ko si doireallysuck. Nandiri ako. Nainis at napakamot na lang sa ulo.

Duwag pala ako. Mapagpanggap. Plastik. At Pa-impress. Kadiri.

Hindi ko kailanman masasabing nagpapakatotoo ako dahil hanggang sa ngayon ay hindi ko pa rin matanaw ang sarili kong katotohonan. Pinaniniwala ko ang sarili ko sa mga bagay na gusto kong paniwalaan, mga bagay na malayong-malayo sa katotohanan ng iba.

Pero patuloy akong umaasa na ang katotohanan ay may mga kamay na hahaplos sa aking mga matang nakapikit at nanginginig sa takot na baka masilayan ang isang kahibangan... Haplos na makakapag-padilat sa katotohanan...

________________________________________

Para ... SA'YO!

Binahiran mo ng dumi ang dati'y makinis na kutis... Kutis pinagaagawan ng kulay kahel at dilaw. Dati'y makintab... Makinis. Ngunit ang iyong mga kamay! Kamay na akala ko'y pinagpala ang nagpahid ng dungis... ng mga guhit ng dumi dito! Hindi pa nakuntento't pinutulan pa ng taling nagbibigay-musika sa aking tainga. Kulang... Sabog. Sinira mo.

Ngunit anong mas papangit sa musikang sinira mo? Wala nang iba... Kundi ikaw mismo at ang kababuyang dulot mo.

Ako'y naaawa't nahahabag sa duming iyong taglay, sa dungis na iyong suot at sa kamay mong dala ang baho ng iyong pagkatao. Madumi. Nakapandidiri at nakapanlulumo.

Huwag mawalan ng pag-asa... And'yan ang tubig... Huhugasan ang iyong mga dumi. Huhubarin ang kaburaraan mong suot at buurahin ang mantsang dulot mo. Patuloy akong umaasa, na ika'y makadarama rin ng linis...

At sana'y sa puntong maabot mo ang kalinisan, hindi pa huli ang lahat para makamit mo ang kapatawaran sa danyos ng duming dulot mo.

Umaasa ngunit hindi na pala,
Rina

*Literal ang sulat na ito. Galit sa burara at baboy. Galit ako sa sumira ng aking musika (literal ulit) at galit ako sa mga kamay na nagbigay dungis sa magandang kutis n'yang iyon... ang aking gitara. Hindi talaga ako galit, slight lang. Gusto ko lang ng sorry. hahahahaha, papansin talaga ako*

Umatake at Aatake.

2006-04-02T05:08:00.000-07:00

Inaatake ako ng aking pagka-artsy-partsy. Maraming ideya ang naglalaro sa utak ko ngayon. Maraming experimental films ang nabubuo sa aking malikhaing pag-iisip.

Pero una:

1. Wala akong camera pang-shoot.
2. Wala akong makitang bagay na artista para sa mga ito.
3. Nasa bahay ako. Ewan ko, pero parang pag nasa bahay ako, kahit anong pagka-creative ng tingin ko sa sarili ko, nawawala bigla. Parang napaka-normal ko. Napaka-walang kwenta. Napaka-katulad ako ng mga korning teenager d'yan. Hahaha. Kasi ganun tingin nila sakin eh.

Mga experimental films na sana'y matagal ko nang na-shoot:
1. Ang Ngipin ni *insert name here*
2. Kuskos
3. Sawsaw Suka
4. Perang dolyar
5. Ang bahay ni Kuya... Kuya Rayson (eto yung paborito ko dito...)

Speaking of bahay at creativity...

Hindi ko alam kung bakit, pero mas supressed ang pagkatao ko sa bahay. Korni pakinggan, pero naka-maskara ako dito. Dito, ibang-iba ako sa nakikita n'yo sa school. Kung sa school, wirdo ako, dito, normal ako. Sobrang normal. Normal in the sense na katulad ko yung mga normal na teenager na lalaki at crush lang ang iniisip.

Nakaka-insulto.

Hindi ko nga ma-discuss ng maayos sa nanay ko yung gusto kong kuning course sa college eh. At hindi ko alam kung bakit hindi niya maintindihan na ayoko mag-aral sa La Salle o sa UAP man. UP ang gusto ko, at kung hindi man palarin, Ateneo. Yun lang. YUN LANG.

Hindi ko alam kung mabubuhay pa ako ngayong summer. Ipinagkalulo na ng kaluluwa ko ang pagkatao ko.

Bahala na si Batman at kung absent man si batman, si Panday na lang. Hot kasi ang curly hair ni Papa Echo eh. Hahaha.

ZAnjoerific!

2006-04-02T00:53:00.000-08:00

Hiling ng isang babaeng nauuhaw sa pag-ibig, nabubugnot sa init at nalalason sa pagka-inip:

Mabuhay sa loob ng Big Brother house kung saan malakas ang aircon at housemate sina Sam Milby, Zanjoe Marudo, Rustom Padilla, Kris Aquino, Lino Cayetano Simon Cowell, Sam Concepcion, Lovelle Dela, Selah Filardo at si Mr. **...

Hahahahaha.

*tumatawa ng malakas*

******

Ako ay Kasalukuyang Kinikilig.

Fascination. Oo, fascination. May unti-unting namumuo akong fascination kay Zanjoe, ang gwapong housemate ng PBB (oo, isa rin akong alipin ni Kuya). He reminds me of someone. Ahiihihi. Pero naiinis ako sa tuwing naririnig ko siya magsalita sa TV. Pwede ba, huwag ka na lang magsalita?! Hahahahaha.

Mahal na rin ata kita.

*kinikilig pa rin*

Isang pagpapakatotoo.

2006-04-01T04:56:00.000-08:00

Para kay Mr. Sign-in,

Natutuwa ako sa'yo. Tuwing magsisgn-out ako saY!M, nagsisign-in ka. Hahahaha. Nakakatuwa ka.

Hindi alam kung maiinis,
Ms. Sign-out

******

Para kay Ms. Sige-Magaling-Ka-Na,

Masyado ng matalino ang pagpapakilala mo sa sarili mo. Sana'y alam mo ang kaibahan sa pagpapakita ng kakayahan at nakapan-ririnding "Oo, Matalino ako". Madalas mo mang maitanggi ang mga maaaring basehan ng katalinuhan, ngunit eto ang hindi mo maitatanggi, "insecured ka".

Patuloy na naiinis,
Kapwa mo insecured.

******

Para kay Ms. Silvertoes,

Hindi ka nag-iisa. Isa rin akong silvertoes ngunit ang kaibahan lamang natin, sa akin ay literal sapagkat tunay na silver na kulay ng aking mga paa ngayon, ngunit ang sa iyo... Ang pagiging silvertoes mo ay malala na.

Gusto kitang tulungan hubarin ang iyong pagiging feelingera. Masyadong malaki ang mundo, masyadong maraming kalalakihan ang naninirahan dito kung saan marami ring kababaihan ang kinahuhumalingan ng mga ito. Tulad nga ng sinabi ko, masyadong malaki ang mundo para umikot lamang sa'yo. Hindi lang ikaw ang babae sa mundo.

Naiirita,
Isa ring silvertoes pero literal.

******

Para kay Ms. Goodlylicious,

Mabait ka. Oo, pero ang pang-halip na ito ay hindi sapat para gawin kang isang santo. Mabait ka pero aminin mo ring nagkakasala ka. Hindi tamang ipamukha mo sa ibang tao ang kanilang mga kamalian habang ikaw rin, ay mayroon.

Patuloy na magagalit sa'yo,
Isang taong hindi ka kayang tanggapin

******

Para sa isang taong bigla kong nadama ang kanyang appreciation sa akin,

Isang salita, SALAMAT.

Nagmamahal,
Rina

******

Para kay Mr. ** ulit,

Ang "thanks" na siguro ang pinakamasarap na salita sa buong mundo. Salamat sa iyong "thanks".

Malapit nang *insert feeling here*,
Rina

******

Para sa isang taong sinabing nasa London na siya ngunit hindi naman totoo,

Kung nasa London ka nga, sana ay ngayon ay marunong ka nang mag-english o kahit yung basic rules man lang. Nakakahiya ka. Science School ka 'di ba (na pinakamababang science school DAW, mapa-softball man o academics). Payo ko sa'yo, huwag na mag-english at huwag ipagkalat na nasa London ka kasi ikaw rin napapahiya. Tsk, kawawa ka naman.

At para mas mapahiya ka pa:

oh god!..i hate the pass few days..especially when the salong cutted my hair so short..i was really pissed off...and i even cry!! then i don't go to school the following coz i have this stupid allergy again, but good thing coz i don't wanna be humiliated by my classmates..

Imaginary self: Rina, kilala mo ba yan? Bakit wrong grammar?
Rina: Hindi, hindi ko kilala yan. Kadiri kaya.
Imaginary self: 'Di ba yan si S****a? Kilala mo yan eh!
Rina: S****a?? Sino yun?? Wala akong kilalang bobo magsinungaling at wrong grammar na galing sa Science school!

Ang immortal (nakakasawa na ang mortal eh) mong kaaway,
Ako!

____________________________________________________

Mga realization:

Mas masarap pala magsulat ng mga bagay na iniisip mo lang pero hindi mo namamalayan ay itina-type na pala ng iyong walong daliri kung saan hindi gumagana ang dalawang pinakamaliit na daliri sa pagta-type.

Mas masarap magsulat ng mga bagay na hindi mo pinipilit ang sarili mong maglabas ng kalaliman at mag-settle na lang sa tunay na nilalaman ng utak mo.

Mas masarap magpakita ng tunay na katauhan kesa magbuild ng isang image na hindi ikaw.

Mahirap magpakatotoo, pero masarap.

Duwag ako. hindi ko masabi ... hindi ko masabi kung sino yung mga yun. Hahaha. Yung isa... yung isa d'yan tiga MSHS (manila o marikina o marindique o malabon? SECRET.)

Cliche-ish. Cliche cliche. Attack!

2006-04-01T03:24:00.000-08:00

Today, i spent 8 hrs of walking and walking and chatting with Lovelle. My feet is now suffering from too much fatigue and is now unergoing a very substantial process, rest. Visiting 5 malls in one day is next to hell. Hahaha.

Sometimes, i just can't think how Lovelle and I would chit and chat everything and anything under the sun without even getting used with each other.

******

School year has almost ended. (almost, kasi kuhanan pa ng card sa Monday) And yet i've never said "goodbye" to anybody yet. I fear goodbyes and farewells. I fear letting go of someone/people dear to you. I fear extending my hands and grasping for friendships that have planted and yet, it's all gone. Selfishness, that is.

(this isn't about the school-year-ending)

But there were things you have to let go 'cause you, yourself know that they were better off without you handling it and still carrying on.

Goodbye. I've said this once. And i'm saying this twice, Goodbye.

It may seem as easy as ABC for me to say this, but honestly, i'm hurting.

You were once better without me in your life. I was once too. But when i was in that "better state", you made it "more better" (REDUNDANCY!). Thank you. Reality bites, i made you worse. Bad influences i've given you. Poisoning the well, lakwatsa dito lakwatsa dun, laziness, less time for studying but more time for yourself... name it. The blame points towards me. I'm sorry.

Bottom line is, we can complement to each other no more.

We were once walking on to different paths and meet at a certain point where we planted friendship... But now, we should take the "different paths" again 'cause those where the paths where we really belong.

You said, destiny forbids us to be together. Maybe you right. Yes, you're right. i should have believed you right then and then. But i didn't. I'm sorry.

Goodbye.

******

Para sa isang taong kakabasa ko lang ng kanyang livejournal,

Hindi ko man mawari kung sino ang inspirasyon mo sa pagsulat ng kung anong ka-mushyhan d'yan sa LJ mo, lubos pa rin akong naaaliw sa pagpukaw mo ng aking pansin gamit ang iyong kalaliman. Mahaba... Malalim...

"At ako, ngayong wala nang pakundangan ay lulusob tungo sayo.."

Patuloy na pumapalakpak,
Rina.

Sarcasm.

2006-03-29T04:25:00.000-08:00

SARCASM:

1. A cutting, often ironic remark intended to wound.
2. A form of wit that is marked by the use of sarcastic language and is intended to make its victim the butt of contempt or ridicule.

I've checked its definition on a dictionary 'cause i might have understood it wrongly. I wasn't. But it's actually a form of wit according to the reference. I tend to disgree.

Sarcasm in any form is unwitty, stupid and nothing but a pain in the ass.

Sarcasm and sarcastic people were my biggest frustrations or better yet, the certain ways of feeling abomination.

My Physics teacher is the best definition of sarcasm (though he uses it UNwittingly). He's the greatest model of sarcastic perfection. No wonder everybody's hating him.

Put your feet in my shoes. I was the one who had the greater effort on making our Physics project. Well, my groupmates (not all of them really) had their own contributions. But as what i have said, i had the "greater" effort. (Sorry for sounding too arrogant and bragging things out).

1. I added some articles about our topic.
2. I made the layout.
3. I edited my classmate's research about the topic.
4. I was the one who made the index part.
5. I printed the whole module.
But he was telling another groupmate that that person was the only one who made the project and i was there. He was trying to give the credits to that person IN FRONT OF MY FACE, the face who spent sleepless nights doing the fuckin' module. And he was like "**, malaman ko lang na ikaw lang gumawa, ise-seventy ko sila." FUCK, so what does that mean? That we can't do that freaking project just because we do not excel in his subject? That only those who participates well in his class do the project for the whole group? That i don't look like doing things of sorts? That i'm no other than her? SHIT. I don't deserve your insults fuckin bitch 'cause you're the one who deserves it. You're nothing but an insignificant creature living a shitty life with a fucking attitude and senseless ideas. Nothing but shit. And oh, you can not use the word "synonymous" when compraing two calculators 'cause they aren't words, they're things! BOBO. And it's MEDIOCRE, not mejoker meaning neither good nor bad. Alamin mo muna meaning bago mo gamitin!

Going back to Sarcasm...

My Kuya is another epitome of sarcasm. Though there were times when you can notice that he's avoiding it, but for him, sarcasm is irresistable.

I just can't have an arguement with him and his sarcastic remarks 'cause i'm afraid of him. There were thousands of reasonings i could have defended myself against him, but those words just can't get out of my mouth. But dude, he sucks when he attacks people with Sarcasm!

Shit.

blogger.

2006-03-28T04:00:00.000-08:00

Welcome to my new blog.

www.deceptionanddenial.blogspot.com

Why deception and denial? Wala lang. Just thought of the crisis i'm into right now.